HET LIMINALISTISCH MANIFEST
In gesprek met Lidy Rensink - digitale kunst
Heb je ooit stilgestaan bij de vraag welke kant je opgaat? Heb je er ooit bij stilgestaan dat je je op de drempel van een kamer bevindt op de grens tussen binnen en buiten? Of heb je ooit stilgestaan bij het moment waarop de schemering geen dag meer is, maar ook nog geen nacht?
Exact dat gevoel, dat je je bevindt in een tussenruimte, is de kern van een nieuwe kunststroming: Het Liminalisme, bedacht door Lidy Rensink. Wij hadden daarover een gesprek met haar.
Lidy, we hebben er nog nooit van gehoord: het Liminalistisch Manifest. Wat houdt het in?
In een wereld waarin we alles meteen labelen als: óf dit, óf dat, is een tussenruimte ontstaan; het moment van twijfel en leegte voordat er iets nieuws begint. Het Liminalistisch Manifest viert die overgang en is een uitnodiging om niet direct naar een einddoel te kijken, maar om de schemerzone bewust te ervaren.
Want juist in die schemerzone ligt de ruimte om opnieuw te kijken. Waar zekerheden vervagen, ontstaat verbeelding. Waar we oude vormen loslaten, kunnen nieuwe verhalen ontstaan. Het Liminalisme ziet die overgang als een bron van creativiteit, groei, betekenis en hoop.
Waarom voelde je de noodzaak om dit Liminatisch Manifest te schrijven?
Mijn manier van werken roept soms vragen op. Het begint bij mij vaak in het leven zelf (foto’s, dromen, belevingen, evenementen en politiek) en bevindt zich in de tussenruimtes van digitaal, fysiek en analoog. Ik schilder, bewerk, verander en voeg digitaal lagen toe tot datgene waar ik mee startte, is getransformeerd tot wat ik als de essentie ervaar. Mijn proces bevindt zich tussen meerdere werelden, terwijl ik merk dat kunst juist graag in bestaande hokjes geplaatst wordt.
'Versmelting van het zelf'
Het manifest is een pleidooi om niet zozeer te kijken naar de techniek alleen, maar om de eerlijke grensversmelting te ervaren. Daarnaast voelde ik de behoefte om woorden te geven aan iets dat verder reikt dan mijn eigen kunstpraktijk. De wereld lijkt steeds sneller te bewegen, terwijl het steeds moeilijker wordt om werkelijk stil te staan bij wat we ervaren. Juist daarom wilde ik de waarde van de tussenruimte benoemen. Want, zoals in het oog van de storm een onverwachte stilte kan ontstaan, geloof ik dat ook in onze huidige leefwereld ruimte bestaat voor bezinning, verbeelding en nieuwe verbindingen.
Heeft het Liminalistisch Manifest een relatie tot het thema 'Het oog van de storm'?
Precies in het centrum van de chaos, in ‘het oog van de storm’, is een plek van absolute stilte. Het Liminalisme zoekt die stille schemerzone op. Op die plek wordt niet meegegaan in de hectiek, niet gefocust op het einddoel, maar wordt de vertraging ervaren in het moment zelf."
'Veelzijdigheid van een bijzonder leven'
Die schemerzone is geen ontsnapping aan de storm, maar een bewuste positie binnen die storm. Het is de plek waar je om aanwezig kunt blijven terwijl alles in beweging is, zonder direct te vervallen in oordeel of richting. Precies daar ontstaat een ander soort waarneming; niet vanuit angst of haast, maar vanuit aandacht. Daarom is de tussenruimte volgens het liminalisme niet iets waar we ‘gewoon’ doorheen moeten, maar hij is essentieel: juist daar kan iets verschuiven in hoe we kijken, denken en voelen.
'Fragment uit een vorig hoofdstuk'
Heb je daarvoor een concreet voorbeeld?
Neem mijn werk Fragment uit een vorig hoofdstuk. Dit schilderij is een droombeeld vol symboliek dat precies op die drempel balanceert.
Centraal staat het ronde, witte oog van de storm, een portaal waarin de beeltenis van mezelf als nog jonge moeder verschijnt. Ik beeld mezelf hier af als een stille kern van aanwezigheid midden in de wervelende chaos, als een rustpunt waar alles even samenkomt. Rondom de beeltenis snijden twee regenbogen in een omgekeerde ‘V’ door het beeld. Ze functioneren als een soort kosmische richtingaanwijzer; een beweging die de blik niet omhoog of weg laat vluchten, maar die je juist door de storm heen leidt. Daaronder ontvouwt zich een nieuwe wereld: een groene aarde met een kalme rivier.
Het werk vertelt over een overgang in lagen: van chaos naar stilte, van verwarring naar richting, van breuk naar verbinding. De jonge moeder is daarin geen eindpunt, maar een tussenfiguur, een verschijning in een moment van verandering.
'Echo van een stille aarde'
Wat hoop je dat bezoekers meenemen als ze jouw werk in het echt zien?
Ik hoop vooral dat men de rumoerige buitenwereld even kan loslaten. Mijn schilderijen claimen geen absolute waarheid, maar functioneren als een eigen ‘oog van de storm’: een plek van verstilling midden in beweging. In mijn atelier kan je ervaren dat mijn werk gelaagd is en dat er een heel proces van zoeken achter zit. Daardoor verschuiven beelden terwijl je ernaar kijkt en openen ze zich.
Ik hoop dat bezoekers iets herkennen van hun eigen tussenruimte. Dat ze even vertragen, zonder meteen te hoeven begrijpen of oordelen. En dat ze ervaren dat juist in die stilte iets nieuws kan ontstaan.
'Liminalistische grensversmelting'
In Liminalistische grensversmelting zijn twee vrouwen in elkaar vervlochten, als twee bewustzijnslagen. De ene verzonken in diepe mijmering, de ander in verbazing, met een vinger op haar lippen, alsof ze een gedachte vangt op het moment dat die ontstaat. Hun vormen vloeien in elkaar over zonder duidelijke grens. De kleuren, oranje, rood, wit, geel en roze, smelten samen tot één gelaagd geheel. Tegen de donkere achtergrond opent zich een blauw raam, als een stille doorgang naar een andere werkelijkheid.
In dit werk komt de kern van het Liminalisme samen: waar traditie en vernieuwing niet tegenover elkaar staan, maar met elkaar versmelten. Waar geen tegenstelling hoeft te worden opgelost, maar de grens zelf zichtbaar mag worden.
Wil je meer info over het boek dat Lidy geschreven heeft, neem dan gerust contact met haar op via haar website www.lidylike.com.
